مرا نمیتوان شناخت
بهتر از آنکه تو شناختهای

چشمان تو
که ما هر دو،
در آنها به خواب فرو میرویم
به روشناییهای انسانی من
سرنوشتی زیباتر از شبهای جهان میبخشند

چشمان تو
که در آنها به سیر و سفر میپردازم
به جان جادهها
احساسی بیگانه از زمین میبخشند

- و این شعر، نقطه ی آخر از وینونا و روزنوشتهایش است. وینونا فقط دیگر وینونا نیست،
اما هنوز هست و مینویسد
در تمام روزها و ماه و سالهایی که اینجا نوشتم
از خوب و بدها، احساسات متناقض و جاری، از زندگی و زندگی،
با تمام خاطرههای خوب و بدش اما، وینونا تمام شد.
و انسان جدیدی در فصل جدید زندگی خواهد کرد.